Επιλογή Σελίδας

Οι λέξεις είναι σαν το εργόχειρο

Όταν οι λέξεις (μ)πλέκονται με τρόπο “πιτήδειο” όπως λέμε στην Κρήτη,
τότε δημιουργούνται ν(ο)ήματα πολύτιμα.

Από 4 χρονών μου αρέσει να γράφω. Να κεντώ. Να πλέκω.
Μα κάποιες φορές θαρρώ πως είναι το ίδιο, σαν να πλέκεις τις λέξεις και να ‘φαίνεις νοήματα.

Στο blog αυτό μοιράζομαι σκέψεις, γνώσεις και συμβουλές.
Περιηγηθείτε στα κείμενά μου και αν βρείτε κάποιο που σας αρέσει,
θα χαρώ να το κοινοποιήσετε στα κοινωνικά σας δίκτυα.

Ημέρα της Γυναίκας: Εκείνα που δε λέγονται

Ημέρα της Γυναίκας: Εκείνα που δε λέγονται

Κι εδά που καταλάγιασε η μέρα με τα λουλούδια και τα χρόνια πολλά, ας σύρω ν' ανοίξω τα συρτάρια της μνήμης να μοιραστούμε εκείνα που δε φαίνονται, εκείνα που δε λέγονται. Η επιτόπια έρευνα στα χωριά της Κρήτης είναι μία ευλογημένη δραστηριότητα, να ακούς και να...

“Μάρτη σου βάνω, να μη σε κάψει ο ήλιος”

“Μάρτη σου βάνω, να μη σε κάψει ο ήλιος”

Το ρυτιδιασμένο χέρι έπιασε τα μικροσκοπικά δάχτυλα και τα 'βαλε στην ποδιά της. Πήρε έπειτα τις δύο κλωστές, ζύγισε με το μάτι το μήκος που χρειαζόταν και τις έκοψε με το τρίπαλιο ψαλίδι - προίκα κι αυτό από τη μάνα της. Ένωσε τις δυο κλωστές μ' έναν κόμπο στη μιαν...

Λαογραφικά των Οσπρίων

Λαογραφικά των Οσπρίων

Πριν λίγες ημέρες, με κάλεσαν στην ΕΡΤ για τα λαογραφικά της Παγκόσμιας Ημέρας Οσπρίων, να μοιραστώ στον αέρα κάποιες προφορικές παραδόσεις που καταγράφω στα χωριά. Με προσκάλεσε η Ιωάννα Νιαώτη στο (απολαυστικό) ραδιοφωνικό της ένθετο "Κόκκινη Σβούρα" που απευθύνεται...

Για το γάλα και το κρέας

Για το γάλα και το κρέας

Οι ξύλινες πόρτες του παραδοσιακού ριάντ άνοιξαν διάπλατα και μπροστά μας απλώθηκε η έρημος Σαχάρα. Ο Άραβας που θα οδηγούσε το καραβάνι μας μάς ζύγισε με το μάτι, γυναίκες και άντρες της παρέας, για να αποφασίσει με ποια σειρά θα δέσει τις καμήλες που θα ιππεύαμε....

Οι Μέλαμπες στα ακαδημαϊκά αμφιθέατρα

Οι Μέλαμπες στα ακαδημαϊκά αμφιθέατρα

Ήταν καλοκαίρι του 2016 όταν ήρθα στο χωριό δίχως να γνωρίζω κανέναν. Είχα αποφασίσει να κάνω τη διδακτορική διατριβή με πεδίο έρευνας τις Μέλαμπες. Αφενός λόγω επιστημονικού ενδιαφέροντος για την κοινότητα, αφετέρου λόγω προσωπικού ενδιαφέροντος για την καταγωγή μου:...

Αποχαιρετώντας το 2020

Αποχαιρετώντας το 2020

- Βγήκα που λες, παιδί μου, από την πόρτα του σπιθιού να πάω στη βρύση να γεμίσω, ξεκίνησε να μου περιγράφει κάποτε μία γιαγιά. Τα μάτια της χαμογέλασαν σαν έσυρε την αθιβολή από τα παλιά. Συνέχισε ζωηρά: - Είχα τότεσας μιαν αίγα, μικιή, απού μου 'κλούθιε όπου θελα...

Η εφημερίδα του χωριού

Η εφημερίδα του χωριού

   Θυμάμαι τον αείμνηστο Σεραφείμ Φυντανίδη, δημοσιογράφο και διευθυντή μεγάλων εφημερίδων της χώρας, όταν ήρθε στο πανεπιστήμιο να μάς κάνει μάθημα. Φοιτητές εμείς, στα χρόνια του πτυχίου. Μέσα σε τρεις ώρες διάλεξης που τον ξεζουμίσαμε τον άνθρωπο με ερωτήσεις για...

Κάποτε λοιπόν, θα λέμε…

Κάποτε λοιπόν, θα λέμε…

Φθινοπώριασε και είναι η εποχή που μυρίζουν οι πρώτες ξυλόσομπες. Η θερμοκρασία ολοένα πέφτει και το νερό στις βρύσες του χωριού τρέχει ακόμη πιο κρύο... Αλλόκοτες μέρες ζούμε. Θυμήθηκα το περσινό φθινόπωρο, πρωτομηνιά του Σεπτέμβρη ήταν που ανεμάζωξα τα κοπέλια του...

Community engagement στα μουσεία: ένα καλό παράδειγμα

Community engagement στα μουσεία: ένα καλό παράδειγμα

Πριν χρόνια έλεγα μία εμπειρία από ένα μουσείο και πετάγεται ένας φίλος: "α, είσαι απ' αυτούς που πάνε σε μουσεία". Άραγε οι άνθρωποι χωρίζονται σε αυτούς που πάνε στα μουσεία και αυτούς που δεν πάνε; Το θέμα της επισκεψιμότητας στα μουσεία είναι ένα ζήτημα που...

Σαν τάμα στον Ψηλορείτη

Σαν τάμα στον Ψηλορείτη

Στον Ψηλορείτη απάνω, στα 2.456 μέτρα υψόμετρο, πήγαν οι κρητικοί κι έχτισαν ένα μιτάτο. Ξωκλήσι δηλαδή, αλλά το 'χτισαν σα το μιτάτο για ν' αντέχει το κρύο, τα χιόνια και τους ανέμους που χτυπούν την κορφή. Όπως αντέχουν τα μιτάτα των βοσκών από τις πρώτες εποχές. Μα...